11 Şubat 2013 Pazartesi

Aynadaki Göbeğim

     Aynada görüyorum göbeğimi, sonra da göz göze geliyorum kendimle... Bakıp kalıyorum. İnanmak o kadar zor ki... Düşünüyorum, ''Noldu bana?'' diye soruyorum. Bir gülüyorum, bir hüzünleniyorum.  ''Daha yaşım kaç?'' diyorum, ''Daha ben büyümedim ki'' diyorum... Diyorum da diyorum işte kendi kendime. ''Ne cesaret bu?'' diyorum. Sonra okşuyorum göbeğimi, minikleri seviyorum. Başımı çeviriyorum, Erdem'e bakıyorum, göz göze geliyoruz, o da aynı... Hala inanamıyor, hala soruyoruz birbirimize ''Bu gerçek mi?'' diye...  Hem inanamıyor, hem de içimdeki varlıklarına alışıyoruz günden güne... Planlar yapıyoruz doğum sonrası için.
     Çok acayip bir duygu bu bilen bilir. Deneyimlemek lazım. Yaşamak lazım mutlaka. Sevdiğin adamın  ve senin oluşturduğun, yarattığın bir (iki) minik hayat. Onları taşımak, beslemek içinde...
     İleride ne hissedeceğimi bilmiyorum. Koşturmaca, uykusuzluk, endişe... Ne olursa olsun, deneyimlemeden bilemeyeceğim. Şimdilik gözü kararttım ve bekliyorum :) Bekliyorum ki, hiç bilmediğim duyguları bana tattırsınlar...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder