2 Haziran 2013 Pazar

Bu Şehir

     Yorgun, yağmurlu bir pazar sabahı İstanbul'da. İsyan sonrası sessiz bir sabah... Düşündüm de bu şehir ne isyanlar gördü, ne felaketler, ne yangınlar, ne kıyametler! Bu şehir bilir direnmeyi! Sadece biraz sessizdi yıllardır, suskundu, tepkisizdi olanlara, yapılanlara! Bu şehir bilir karşı koymayı, ayakta durmayı.
     Hamileliğimin özellikle son dönemlerinde bırakmıştım haber programlarını seyretmeyi. Çok etkileniyordum, her gece rüyamda görüyordum. Bırakmıştım düşünmeyi, dert etmeyi memleketin halini.
Endişe sarmasın ruhumu diye ilgilenmiyordum, kendi dünyamda bebişlerimi büyütmeye çalışıyordum içimde. Sonrası malum, erken bir doğum ve yoğun bakım, hastane süreci. Bir koşturma ve bebişlerin canının derdine düşmüştüm. Ne tv, ne gazete, umrumda değildi hiçbir şey!
     Yaklaşık 2 hafta önce çıktı bebişler hastaneden ve bizim ev maratonumuz başladı. Süt sağma, emzirme, alt değiştirme ve gaz çıkarma döngüsünü 3 saatte bir tekrarlayarak geçti günler. Günler geçti ama ben anlamadım zamanı, günleri karıştırdım, geceleri uyur uyanık takıldım.
     Bu döngü devam ederken 3 gün önce uyandım. Uyandım ben de herkes gibi. Utanmıyorum, söylüyorum, gerçekten bırakmıştım isyan etmeyi, düşünüp durmayı, umudetmeyi. Öyle bir an oldu ki, ''Evet, umut var bu ülkede.'' dedim. İçim dolu dolu oldu, ürperdim ve tekrar başladım düşünmeye! Katılmak istedim kitlelere sokaklarda ama yapamadım, bırakamadım bebişleri ve giremedim kalabalığın içine. Nasıl istedim koşarak taksime gitmeyi anlatamam. Evde kaldım ve bütün gelişmeleri takip etmeye çalıştım. Polisin şiddettini, -padişahın- umursamazlığını gördükçe endişe ettim yavrularım için. Bu şartlarda büyümelerinden korktum, hala da korkuyorum. Ama umudumu geri kazandım. Herkes için farklı şeyler ifade ediyor bu yaşadığımız olaylar. Panzerlerin karşısında duranlar için başka, yaralananlar için başka, Gezi Parkında sabahlayanlar için başka... Henüz bitmedi diyorum, yeni başladı diye düşünmek istiyorum. Mutlu oluyorum. Geceleri, bizim sessiz sokağımız bile ayaktaysa artık hep beraberiz diye ümidediyorum. Daha huzurlu bir anneyim artık, daha heyecanlıyım çocuklarımın geleceği için.










Hiç yorum yok:

Yorum Gönder