11 Mart 2015 Çarşamba

Kimse dokunmasın

     Bazen öylesine sıkılır ki insan... Sessizlikten, boşluktan değil,  çok işten ve gürültüden! Bazen öylesine kaçar ki insan hareketten, karmaşadan. Öylece oturmak ister, sessizlikte. Müzik bile istemez. Kendi sesini susturup, dış sesleri duymazdan gelip olduğu yerde oturmak ister. Hiç bir şey yapmadan, konuşmadan, dinlemeden, düşünmeden, yazmadan... Saatlerce o noktada olmak ister, kalakalmak, donakalmak ister. Zaman dursun ister ya da zamanı da çıkarmak aradan. Dünyaya kök salmak ister, yer küreye, toprağa. Kökleri uzasın ister, kimse kaldıramasın onu yerinden...